Chociaż interwencja w Czechosłowacji była najbardziej zdecydowaną CJ^ jaką ZSRR przeprowadził w latach sześćdziesiątych w dziedzinie polityki zagranicznej, to podejmował i inne doniosłe inicjatywy. Ekipa Breżniewa była zadowolona z ówczesnej sytuacji w Europie dopóty, dopóki nie wzmocniła się pozycja państw zachodnich. W związku z tym postulowała politykę odprężenia, której istotną częścią było uznanie przez ZSRR faktu istnienia Niemiec Zachodnich oraz ich granic, a ze strony RFN zaakceptowanie utraty swoich ziem wschodnich w następstwie II wojny światowej. Legalność takiej decyzji nigdy nie została prawidłowo udokumentowana. Niemcy Zachodnie powstały bowiem z połączenia zachodnich stref okupacyjnych, jeszcze zanim obywatele niemieccy mieli okazję wybrać swoje władze. W 1970 r. RFN i ZSRR podpisały w Moskwie traktat handlowy, w którym Niemcy Zachodnie zobowiązywały się też do podpisania układu o nierozprzestrzenianiu broni nuklearnej. Oba państwa uznały powojenne granice za nienaruszalne. RFN stwierdziła, że warto było zapłacić tę cenę, choć kanclerz Willy Brandt zawsze podkreślał, że przyjęcie do wiadomości faktu istnienia dwóch państw niemieckich nie jest zdradą idei zjednoczeniowej.