Nawadnianie ogrodów Pod koniec lat pięćdziesiątych Układ Warszawski połączył armie państw wschodnioeuropejskich pod dowództwem radzieckim. System konsultowania spraw z dowództwami wojskowymi mniejszych państw zastąpił radziecki system nakazowy. Od tego czasu w ramach Układu Warszawskiego przeprowadzono serię manewrów wojskowych. Przewaga - przynajmniej liczebna - Układu Warszawskiego nad NATO w Europie w broni konwencjonalnej stanowiła dla Zachodu przedmiot troski. Spośród europejskich państw socjalistycznych jedynie Jugosławia i Albania znajdowały się poza OTbitą ZSRR. Rumunia nominalnie przyjęła niezależną linię, częściowo dlatego, że jej konstytucja nie pozwalała na angażowanie się w akcje zbrojne Układu Warszawskiego bez zgody odpowiednich organów państwa, można ją więc było uważać za kraj leżący na peryferiach Układu. Aż do 1968 r. najważniejszym sojusznikiem była Czechosłowacja, najbardziej otwarcie prorosyjskie państwo Europy Wschodniej. Jednakże jego mieszkańcy stanowili naród raczej z nazwy niż w rzeczywistości. W czasie rządów Antonina Novotnego, który był jednocześnie 1 sekretarzem KC KPCz. rozwój gospodarczy był powolny, a Słowacy uważali, że we władzach kraju wyznaczono im drugorzędną pozycję. Sytuacja zmieniła się 5 stycznia 1968, gdy na stanowisku przywódcy partii Novotnego zastąpił Słowak, Aleksander Dubćek. Za rządów Dubceka zaczęto przeprowadzać reformy gospodarcze, a działacze społeczni, zwłaszcza studenci i dziennikarze, rozpoczęli kampanię zmierzającą do zniesienia cenzury w mediach, nałożonej przez ustawę z 1966 r. Novotny ustąpił w marcu; pod koniec miesiąca na prezydenta kraju został wybrany Ludvik Svoboda, jeden z dowódców Korpusu Czechosłowackiego, biorącego udział w II wojnie światowej na terenie ZSRR. Niecały tydzień później KPCz ogłosiła nowy Program działań, który mówił o dążeniu do „socjalizmu z ludzką twarzą\". Postulował on system wiełopartyjny, w którym w wyborach komuniści zostaliby skonfrontowani z opozycją, a także zainicjował eksperyment z budowaniem „demokratycznego komunizmu1\'. Jednak Svoboda i Dubćek nie kwestionowali udziału Czechosłowacji w Układzie Warszawskim. W odróżnieniu od Węgrów nie postępowali nielojalnie. Usiłowali raczej zainicjować takie zmiany w ideologii, które, jak wielu przypuszczało, mogłyby pochodzić z Moskwy, gdyby krąj-matka odpowiednio pokierował przemianami doktrynalnymi.
Soll